Το Ξάγναντο Αγάπησα, μα η Ζωή..Θολό Τοπίο!

Το Ξάγναντο Αγάπησα, μα η Ζωή..Θολό Τοπίο!
Νεφέλης Σκέψεις.

Nεφέλης Σκέψεις.!

Καλώς ήρθατε στο Blog μου Δημιουργιες και σκέψεις μου.! Καθίστε αναπαυτικά, και καλό σας διάβασμα.! Ζητώ την κατανόησή σας. Εξηγούμαι, για να μην παρεξηγούμαι. Δεν είμαι ποιήτρια ούτε στιχουργός , γράφω της ψυχής μου τα παράπονα μόνον, όταν.. η έμπνευση μου κάνει την επίσκεψη. Τo Blog μου βρίσκεται υπο κατασκευή. Ευχαριστώ Πολύ.!

Ancient Theatre of Epidaurus

Ancient Theatre of Epidaurus

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2019

Ο Σταθμος .!

Η Nefeli Riga ενημέρωσε την κατάστασή της.
Ο Σταθμός....και οι καημοί του.

Ένας σταθμός, ουτοπία γεμάτος,
και ένας κόσμος θαμπός
που φοβάται μη και φτάσει πιο κάτω.

Απ΄τις ράγες ελπίζει
να τον πάρουν μαζί τους,
και να κλείσει ένας κύκλος
(-παραμύθια η ζωή τους.-)

Πλησιάζει..

την βαριά του ανάσα ακούνε,
μηχανές του γρυλίζουν,
λες κάτι να θέλουν να πούνε

Την ομίχλη σκορπούν
π΄αραιώνει εμπρός τους.
  και σαν  στόματα
ανοίγουν οι πόρτες
  που γεμίζουν ελπίδες
με ΄ανθρώπους..

Ένα τρένο που άλλοι προφταίνουν
και άλλοι το χάνουν
Ένα τρένο, που οσο κι΄αν τρέξουν
δεν φτάνουν..

Στην αποβάθρα,
εκει, στο παγκάκι
Πόσα όνειρα μένουν ,
μα και πόσα  να σώσουν,;

πόσα δάκρυα μαντήλια
θα ψάχνουν,να βρουν, να στεγνώσουν..;

Νεφέλη Ρήγα.
28/8/2016

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2019

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2019

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

ΕΠΙΘΥΜΙΑ (2)

Πόσα θα θελα να γράψω

κάπου να απευθυνθώ
όμως λέξεις δεν μου βγαίνουν,
και εμπνεύσεις δεν κρατώ.

Λιγοστεψαν οι ελπιδες
των ονείρων μου χαρές
νύχτες αγκαλια τις είχα
μα ποτέ μου ζωντανές..

Σαν η μερα ξημερώσει
και τα άστρα σβήσουνε
πάλι σκέψεις στο μυαλό μου
θα ξαναγυρίσουνε

και θα μου μιλούν για σένα
που βαθιά αγάπησα
καρδιοχτύπια αναμνησεις
και βραδιές διχως φεγγάρι
μόνη που περπάτησα.

Νεφελη Ρηγα.
26/2/2017

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Γεναρη Μηνα..

Ε γεννήθηκα Γενάρη
ενα βράδυ με χιονιά..

και στην ζεστή καρδιά μου μέσα
πήρε θέση η παγωνιά

Όλα κρύα στην ζωή μου
και θολά τοπία,

και έμαθα έτσι ζω
με ελπίδα και...ουτοπία..

(--και λοιπόν;;...)

3/2/2019
Νεφέλη
Δεν είναι στίχο-ποίημα.. Μια σκέψη έκανα.



Καλλυψώ
04-02-2019 @ 13:24

Θοδωρής Αργυρόπουλος Μια χαρά σκέψη ... και όμορφη Καλό μεσημέρι Νεφέλη μου
"


Ποίημα η σκέψη σου!

Μέσα στις αντιθέσεις που ζούμε
κάπου - κάπου ισορροπούμε.

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

/////

Αδούλωτες

ψυχές

σε

υποδουλωμένο

κράτος.

Νεφέλη

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

Ενα σχόλιό μου!
Το διάβασα, ταξιδεύοντας συγχρόνως στο μέρος που διαδραματίζονταν οι καταστάσεις τα ανταμώματα η συντριβή και η ανάσταση...τα εγκλωβισμένα λόγια, εγκλωβισμένα συναισθήματα , επιθυμίες , πόθοι, συστολές, ολα, μα εσυ τα ξεδίπλωνες, τα άνοιγες με τον δικό σου τρόπο, και αναρωτιόμουν πως θα πάει πιο κάτω? Τι θα πει? Και να σου το ξετύλιγμα, που ισοδυναμούσε με το άπλωμα της λέξης και όλα τα έκανες να φαίνονται στην φυσικότητά τους... γιατί αυτό ήταν τελικά.!
Πάντα μένει κάτι από την σκέψη μας να αιωρείται μέσα μας εγκλωβισμένο, και ως πολύτιμο στοιχείο να μην εκτίθεται στην
σκονισμένη επιφάνεια.
Ένα σχόλιό μου.
Τριτη 13/11/2018

Μαρία Καλύβα= Εξαιρετικό σχόλιο, Συννεφούλα μου! Ο αποδέκτης του θα πρέπει να ένιωσε ιδιαίτερα καταξιωμένος!

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

Μοναξια..!
Η Δημιουργική απομόνωση...
 Εκεί  ζούμε επιλεκτικά την απομόνωση.!
Εκεί γεννιούνται τα καλύτερα ποιήματα.!
Εκεί ζούμε την εποχή της κυήσεως αυτών των παιδιών.
Των παιδιών της ψυχής μας.

<Τα ποιήματά, μας οι στίχοι μας.!
Νεφέλη Ρήγα.

9/10/2016

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Αφιερωμένο στο...καλάθι.

Το καλάθι είναι στολίδι,
εχει και ρομαντισμό
γιατί μεταφέρει μέσα
του ανθρώπου τον καημό..


Έτσι ήταν καποια χρονια
σκεπασμένα με καρώ
απλωμένη την μαντήλα
με οποιοδήποτε καιρο..


Μέσα είχε τα καλούδια
και τα δώρα της καρδιάς
που μαζεύαμε απ τον κήπο
φρούτα χόρτα λουλουδάκια
και τα δώρα της Ροδιάς..


19 /9/2017.στις 12,30.
Απο τα...παιδικά μου.
Νεφέλη Ρηγα.

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Nefeli Riga
14 Σεπτεμβρίου 2015 στις 3:14 μ.μ. · Αθήνα ·
Αιώνας.!!
Και τα...100 του χρόνια.(;)
Οι 12 μήνες.

Αυτό είναι ένα υποθετικό αλλά και απαραίτητο όριο που του δόθηκε΄..το διαστημα αυτό ονομάστηκε Χρόνος..
Αιώνα, ή  και Χρόνο..μπορούμε να ονομάσουμε και μια μέρα, μια στιγμή κάτι πιο μικρο και απο τον χρόνο.
Είναι η δύναμη των ωρών, των στιγμών, και πως τις ζούμε, πως περνάμε τον χρόνο μας, τι ποιότητα έχει, και με ποιους, και πόσο μας λείπουν μετά, αν μας λείπουν, τότε το επόμενο διαστημα θα το ονομάσουμε αιωνιότητα, κατι μακρινό, -και όχι-.
Το χρονικό σχετικό διάστημα και αυτή η απόστασή του η μακρινή,δεν είναι  τόσο μεγαλη, και υπαρκτή, αλλά σύμφωνα πάντα με την φόρτιση του.
Όπως μια όμορφη μέρα ευχόμαστε να μην τελειώνει, και ενώ φτάνει στο τέλος της κανονικά ως συνήθως, μάς φάνηκε λιγη, γρήγορη, με την φανταστική πάντα ώρα.
Αντίθετα, μια άσχημη μέρα βασανιστική από ο,τι οτιδήποτε, είτε από πόνους αρρώστιας,η από παρέα ανεπιθύμητη, ε..τότε αυτή η μέρα γίνεται χρόνος, αιώνας, και δίνει την εντύπωση πως δεν λέει να τελειώσει..και εδώ ο χρόνος υποθετικός.
Υπάρχει, και δεν υπάρχει.Ας μην ξεχνάμε το παράδειγμα του Αϊνστάιν.!
Στην ουσία ο χρόνος κύλισε το ίδιο.

Ο Χρόνος, ο αδυσώπητος, ο σκληρός ο σίφουνας, ο ανελέητος, ο αδάμαστος ο ασταμάτητος και άλλα επίθετα που δεν τον κολακεύουν.
Λίγες είναι η φορές που περιμένουμε τον ερχομό του, η πέρασμά του με αγωνία  και γλυκιά προσμονή, γιατι φεύγοντας, παντα κάτι μας παιρνει.
Χρόνε στο διαβάσου με τσάκισες,
έσκαψες το πρόσωπό μου φυτεύοντας πίκρες
που θάρρεψαν και άσπρη λύπη στα μαλλιά μου σκόρπισαν..
Τα νιάτα μου τα έκλεψες, και έμειναν τα σημαδια τους. Με τον καθρέφτη εχθρό με έκανες,, συνωμότησε μαζί σου.
Χρόνε!
Στο πέρασμά μου από την ζωή -που ακομα βαδίζω ακολουθώντας το μονοπάτι σου,- ελάχιστες φορές σε επικαλέστηκα ήταν όμως έντονες και καθοριστικές..
Χρόνε.!
Καθορίζεις το διαστημα που θα ζήσουμε με τις λύπες μας, μετα θα ρίξεις στις πληγές μας σκόνη παρηγοριάς κάνοντας κρούστα πάνω πάνω.
Χρόνε,κυβερνήτη των συναισθημάτων μας..
μας νανουρίζεις αγκαλιάζοντας τις ζωές μας.
Εσύ θα μας οδηγήσεις σιγά και καθοριστικά εκει που όλα τελειώνουν..
Νεφέλη Ρήγα.