Το Ξάγναντο Αγάπησα, μα η Ζωή..Θολό Τοπίο!

Το Ξάγναντο Αγάπησα, μα η Ζωή..Θολό Τοπίο!
Νεφέλης Σκέψεις.

Nεφέλης Σκέψεις.!

Καλώς ήρθατε στο Blog μου Δημιουργιες και σκέψεις μου.! Καθίστε αναπαυτικά, και καλό σας διάβασμα.! Ζητώ την κατανόησή σας. Εξηγούμαι, για να μην παρεξηγούμαι. Δεν είμαι ποιήτρια ούτε στιχουργός , γράφω της ψυχής μου τα παράπονα μόνον, όταν.. η έμπνευση μου κάνει την επίσκεψη. Τo Blog μου βρίσκεται υπο κατασκευή. Ευχαριστώ Πολύ.!

Ancient Theatre of Epidaurus

Ancient Theatre of Epidaurus

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Το Γιασεμι του Σεπτεμβρη.!

Ηταν  ενα από εκείνα τα όμορφα και γλυκά βράδια του Σεπτέμβρη,
που δέχεσαι την ψυχρουλα ευχάριστα, και με΄ενα φεγγάρι ελαφρώς κριμένο πίσω από ένα θολό σημείο του ουρανού, τρώγοντας ήρεμα και συζητώντας με αγαπημένα πρόσωπα, σηκώνοντας το ποτήρι μου είδα να πέφτει μέσα ενα Γιασεμί.!
Ένιωσα πολύ όμορφα.! Δεν συμβαίνει συχνά.
Φανταστική εικόνα και συναίσθημα.!!
Ομορφηνε την υπόλοιπη βραδιά μου.!
Τα τζατζαμινια <γιασεμιά>
κρατούν κι αρχές χειμωνα
ευθύς μετα μαραίνονται
πριν φθάσει η..Ανεμώνα
Γιαυτό και Ε ν α πρόλαβε
κι΄ήρθε να με ανταμώσει
πέφτοντας στο ποτήρι μου
χαρά για να μου δώσει.
Ν.Ρ.


Φεγγαροσκιες...

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Ετσι παντα ησουν...<ισμός>

Υιοθέτησα τα ΑΝ..και μου εγιναν Γιατί,
τώρα ψάχνω στα Διότι με απορία μαθητή..

Τ΄αφαιρώ απο την μνημη, διαγράφω τις στιγμες
γιατι ήταν ουτοπία οι ελάχιστες χαρες.

Σου ειχα απλώσει την καρδιά μου σαν τα φύλλα στην λιακάδα
μ΄ άφησες και τ΄άρπαξε του ανέμου η κρυάδα ..

Κοίταζες μόνο μπροστά, δίπλα σου ποτέ δεν είδες
γιατί είχες στο μυαλό και στην σκέψη παρωπίδες

Πάντα σήκωνα τα βαρη κάθε σκέψης λογικής
και δεν τέντωσα τον πήχη μην τυχόν και μου κοπεί..

Μα τον τράβηξες πολύ, δίχως σκέψη, με τα χέρια,
δεν σ΄ένοιαζε πως ήταν .. σαν δυο λάμες... δυο μαχαίρια.
-----////
Νεφέλη Ρήγα.!
Απο νεφελειες σκέψεις.
Κυριακή 1/10/2017 ωρα 11:37μ.μ.

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Το λεω Κριμα...

ΚΡΙΜΑ..!!
Εχει μπλοκάρει το μυαλο μου
τίποτε δεν μπορώ να γραψω
πρέπει απλώς να συνηθίσω
το.....άθλημα να ξεχαστεί,
και απο τα σα¨τ δυστυχώς
σιγα σιγα να αποδράσω..

Κάποιες στιγμές που ονειρευόμουν,,
ονειρο έμειναν
και απ΄τις ελπιδες μου,
ανέλπιδα,, εξεμεινα..
Πως να έρθουν οι στιγμές
αν δεν τις προκαλέσεις,
και πως να ζεις χωρις αυτές
μέσα σε ώρες ατελείωτες κενές
να φεύγει ο χρονος και να λες,
ποιες να πρωτο-μαζεψεις.
Και αυτό το σύμπαν,
που όλους δήθεν
μας φιλοξενεί..
μα πόσοι μένουμε απέξω,;
Αυτο το σύμπαν που συνωμοτεί
μετέωρους ν΄ αφηνει τους πολλούς,
Πως να τ΄αντέξω;
Κι΄ πέννα μου να εξακολουθεί
λεξη να μην μπορεί γραψει,
την σκέψη μου να αποπλανεί
την έμπνευση να αδράξει,
σ΄ασπρο χαρτί να τυπωθει
κι΄άδεια ξανα να μένει
να περιμένει τον καιρο
kai νa ...υπομένει
--------
Αυτό δεν ειναι ποίημα, δεν ειναι ουτε και στίχοι..
και αλιμονο σε στιχουργο που τύχε να του ...τυχει.
Απο.. Νεφελειες σκέψεις,//////
Νεφέλη Ρηγα,
5/82017

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Ανησυχίες..

Ανησυχίες..

Στίχοι καυτοί,

του ποιητη ανάσα...

και άδροσα καλοκαίρια

ο καύσωνας ορίζει.!

Καληνυχτα.!
Νεφέλη Ρήγα.

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017








Μην αναζητάς κάτι που το έχεις δίπλα σου.

Έχω γυρίσει, και το ξέρεις.

Εσύ ακομα δεν με συνάντησες.

Νεφέλη Ρήγα.!!

23/6/2017


Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Ο...Εαυτός μας.

O Εαυτός μας...

< Απελπισία>

Που να διαλέξει να κρυφτεί
για να μπορέσει να σωθεί
ο εαυτός μας.,


Πως να μπορέσει να κρυφτεί
για να σωθεί,
απο μια λαίλαπα που τρώει
απ τα εντός μας..

Έχει, έχει κρησφύγετα πολλά,
μα είναι πολλά και τα γιατί...
κάποια γιατί ,που μας συντρίβουν
την ζωή, και άδικα την νιότη,
μα΄ απάντηση δεν θα δοθεί
ούτε ποτέ σωστά ένα.. Διότι

Κρύψε το δάκρυ σε λυγμό
κι ας την ψυχή να ξαλαφρώνει
κάπου θα βρει αναπαμό,
κάπου, ίσως σε μια αγκαλιά,
εκεί, που η αγάπη όλα τα νιώθει
και τα...σώzει..
Νεφέλη Ρήγα..
4/12/2014

ταπεινος ναρκισσος
30-11-2016 @ 19:49
Νεφέλη σε παρατηρώ από ένα παραθύρι που βλέπει ενάν δρόμο
απομονωμένο από ανθρώπους.Θα είναι απόγευμα και κοντεύει
να νυχτώσει.Πόσο είναι απάνθρωπη η εποχή μας και μας απομάκρυνε
από την εγκεφαλική και την ζεστή συναισθηματική συναναστροφή.
Είναι δυνατόν το μοχθηρό το χρήμα να υπερισχύει της ευστρόφου
λειτουργίας του εαυτού μας.Το ακατανίκητο χρήμα μας υπερισχύει
και μας γονατίζει, σε όλες αυτές τις απογοητευτικές υποχρεώσεις
του σήμερα.Δεν θέλω να αισθάνομαι την πτωχή ιδιαιτερότητα της
ύλης να υπερισχύει της φωτεινής και εκρηκτικής λαμπρότητας του
πνεύματος.Θα δοκιμάσουμε επιτέλους την ευεργεσία φεγγοβόλας
δύναμης του πνευματός, να υπερισχύει της ανήμπορης
ανικανότητας της ύλης.Η λύση βρίσκεται μέσα στην ψυχή μας,
να προσπαθήσει να μην το επιτρέψει ποτέ.Στέκει έξοχη η
ευρηματική νοημοσύνης σύλληψη του ποιηματός σου.Καθώς και η
πνευματική κατάνυξη αυτού.Καλησπέρα σου !





Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Και ολο λεμε..Αύριο.






Συχνά ακουμε να λέγεται.

Ποτέ δεν ξέρεις τι θα φέρει το αύριο..-

Πιστευω πως αυτή η φράση εχει ημερομηνία λήξης.
Το αύριο ως πότε να το περιμένουμε;
και Αν Αν..θυμηθεί να έρθει, θα υπαρχει ο χρόνος
να χαρούμε...τα καλούδια του;


----
Και το κάθε αύριο, παρέα με την ελπίδα μας παραπέμπει στο
επόμενο...αύριο.

Ο Καιρός προχωρεί, εμείς αλλάζουμε, γκριζάρουμε, 
και ακομα συνεχίζουμε να παραμερίζουμε την κουρτίνα - του μυαλού μας- 
κοιτώντας τον δρόμο..τον δρόμο που έχουμε όλοι μέσα μας.
Εκεί γυροφέρνει, αλλά    τ ί π ο τ ε    δεν φέρνει..
24/8/2016
ΝεφΕλλη

Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Αναπόφευκτα συναισθήματα...

Αναπόφευκτα συναισθήματα...

Της φαντασίας η δύναμη

Θεόρατη..

Διεισδύει με υλικό ψυχής

στου νου τα άδυτα,


πλάθει εικόνες, 


και το ποθούμενο


δημιουργείται.


ΝεφΕλλη.
2009
Θοδωρής Αργυρόπουλος Εξαιρετικό !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Το Παγκάκι...

Το βλέπουμε παντού, αλλά κυρίως σε πάρκα, κήπους, σταθμούς,
σε απομακρυσμένες τοποθεσίες, ξεχασμένο, άβαφο, η χαλασμένο,
 τα περισσότερα χωρίς φροντίδα, παρόλα αυτά πάντα κάποιον φιλοξενεί
 και αφουγκράζεται την λύπη του, η και την χαρά του.
Δεν νιώθει μοναξιά, εχει .συνήθως την συχνή παρέα των μοναχικών....
Νεφέλη Ρήγα.!

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Ελλάδα Τέλος(;)



Ελλάδα πεθαίνεις, μα ποιος θα σε κηδεψει;
δεν σου μείνε κι΄ενα ένα παιδί, αντίο να σου γνέψει..
 Όλα στα πήρε η ξενιτιά οι μάνες μείναν μόνες
 να καρτερούν τον γυρισμό άνοιξη και χειμώνες.

Ελλάδα πάντα σπάραζες κι ας είσαι τ ό σ ο ωραία...
μα όλη αυτή η ομορφια σ΄έκανε...μοιραία.
Σε φθόνησαν, σε ζήλεψαν, πάντα θα σε ζηλευουν
την ή τ α σου καραδοκούν την δόξα υπονομεύουν

Και μόνη σου θα περπατάς πάνω στα βήματά σου
κι΄ούτε σκιά ξωπίσω σου δε θα ναι απ΄τα παιδιά σου.
Ξυπόλυτη, αχτένιστη, ζακέτα αλασκαγια
μονολογώντας σου θα λες

-Πως έγινες Ελλάδα;-

Ο τόπος σου ερήμωσε και μόνον γέρους βλέπεις
οι νέοι σου τι εγιναν; που πήγαν, δεν το αντέχεις...
Μισή η ζωή και μίζερη, τρελή κοροϊδία
σε προδώσαν, σε πούλησαν α λ ή τ ε ς  με μανία

Και μόνη πλέον περπατάς πάνω στα ερείπια σου
φωνάζοντας ο ν ό μ α τ α  να ακούσουν τα παιδιά σου..
Μα ησυχία τρομερή, κανένα δεν μιλάει
και απέναντί σου η σκιά, του χάρου που γελάει.

Οι αντοχές σου λύγισαν, έρημη δεν αντέχεις,

-και είναι μια αιτία-

να τρέξεις να ετοιμαστείς, να γίνει η...κηδεία.

Και θα φορέσεις τα παλιά τα χιλιοδοξασμενα,
ρούχα που τίμησαν γενιές στο..Τότε Εικοσιένα.!!

Την δύναμή τους θα γευτείς και ξαναγεννημένη
από την τέφρα σου θα βγείς Περήφανη,

και Ο χ ι προδομένη.!!!!

Νεφέλη Ρήγα. 18/3/2016

Σημ. Αλασκάγια=ρούχο ριγμένο ανάλαφρα στους ώμους.
Είναι κάπως, αλλά έτσι μου..βγήκε.
Αφήνω ενα παράθυρο στο τέλος ανοικτό για την Ελπίδα, που λένε πως... δεν πεθαίνει.
(Από το Τίποτα δεν πάει χαμένο.)

 Δημήτρης Κινικλής Απίθανη Νεφέλη, είσαι συγκλονιστική!!
Charis Panagopoulou Το ποίημά σου άκρως συγκινητικό κι ατόφιο... πέρα για πέρα αληθινό...
Η κατρακύλα δεν σταματά... από τις ξεφωναχτές συμβάσεις των ομοφύλων (πλην εκατοντάδων άλλων "βελτιώσεων" και νομοθετήσεων) και όσα γελοία μας συμβαίνουν, κάνουμε μικρή στάση σε κάποιον... παλλόμενο φαμπρ... και βλέπουμε στη συνέχεια!!! μα δεν υπάρχουν πέντε-δέκα παραιτήσεις αννοήτων σ' αυτό τον κόσμο;


Ιωάννα Καμπάση Υπεροχο Νεφελη μου !!!! Καλο μεσημερι ! Χρονια μας πολλα !


Νικηφόρος Ουρανός 38
22-03-2016 @ 08:55
Βιωματικό!
Επίκαιρο!
Εντυπωσιακό!
Και ως ποιητική δημιουργία,
στο σύνολό του, ένα αριστούργημα!
Συγχαρητήρια, Νεφέλη!
Καλή σου μέρα!


iviko22-03-2016 @ 10:39Νεφελάκι!!!!!
ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Μια σύντομη γνωριμία.(;) ..<Δελφίνι- Δελφινάκι>

 Μια σύντομη γνωριμία(;) Συνάντηση;
Ήταν και τα δύο.!!
Δελφίνι- Δελφινάκι.
Απλή και σύντομη η ιστορια μου, πάντα την θυμάμαι όταν ακούω το τραγούδι δελφίνι δελφινάκι και στην μουσική βραδιά με τον Νικήτα Σουλο 10 με 12 βράδυ οταν το ακουσα, ήρθε ξανά στον νου.
Πρέπει να πω οτι, σε αυτήν την εκπομπή πολλών μας οι αναμνησεις ξαναγυρίζουν, είναι τα τραγούδια που βαζει καποιες φορές της δεκαετίας του 60 -70, ακομα και αρχές 80. Μας εζήτησε να γράψουμε αν, και τι, μας θυμίζει κάποιο απο τα τραγούδια της εκπομπής του..
Ακούγοντας το Δελφίνι θυμήθηκα τα παρακάτω.
Βρισκόμουν στην Αθήνα, συγκεκριμένα στην Κάνιγγος, θα έπαιρνα το λεωφορείο για το τέρμα Αμπελοκήπων, το 119;;αυτό πρέπει να ήταν. .Μπήκα,κάθισα, και λίγο πριν ξεκινήσουμε κάθισε δίπλα μου ενα πολύ γλυκό αγόρι, πρόσεξε δε, να μην με ενοχλήσει με χαρτιά μουσικής που είχε στα χέρια του,και σιγομουρμούριζε αυτό το τραγούδι προσπαθώντας να μάθει καλά το σκοπό σαν να έκανε πρόβα, σιγά, και διακριτικά μου ζήτησε μάλιστα και συγνωμη.
-Όχι του είπα, συνέχισε, δεν με ενοχλείς.. .και ξανά το ίδιο τραγούδι.
Σε όλη την διαδρομή αυτό έλεγε σιγοτραγουδώντας.
.-Ξέρετε πηγαίνω στην σχολή και..... μου δικαιολογήθηκε.
Γύρισε, με κοίταξε με συμπάθεια αλλά δεν μιλήσαμε άλλο. ..Φθάνοντας στο τέρμα κατέβηκα και προχωρούσα ανεβαίνοντας την πανόρμου προς το 16 γυμνάσιο,< τότε δεν ήταν,> με πρόφθασε, ήρθε δίπλα μου και με ένα συγνωμη μου ζήτησε να πάμε απέναντι που ηταν ένα πάρκο τότε, -και τώρα πλατεία,- αρνήθηκα, με την πρόφαση ότι βιάζομαι.
Σταθήκαμε όμως λιγάκι, μιλήσαμε για διάφορα, κυρίως για τις σπουδές του στην μουσική, με ρωτούσε αν θα μείνω Αθήνα, από που είμαι, και ότι αυτός είναι από την Μεγαλόνησο,<έτσι είπε> και καποια στιγμή μου ζήτησε να συναντηθούμε.
-Σε παρακαλώ δώσε μου τηλ/ να μιλήσουμε.

 Δεν το έδωσα λέγοντας μια δικαιολογία α δ ι κ α ι ο λ ό γ η τ η....
Θυμάμαι που με ρώτησε.
-Μα γιατί; έτσι θα χαθούμε, ας συναντηθούμε αύριο, εδώ, για λίγο να σε δω, να μιλήσουμε, 

και άπλωσε δισταχτικά το χέρι του στα μαλλιά μου , μα το κατέβασε..γρήγορα.
Τελικά δεν έδωσα τηλ. δεν υποσχέθηκα για ραντεβου την επόμενη μέρα, και πειραγμένος κάπως, 

 μου λέει ένα ..
-Εντάξει,ενώ έτσι θέλεις...
Δεν θα ξεχάσω που όταν έφευγε, γύριζε και με κοίταζε λέγοντας.
-Σκέψου το, έλα αύριο εδώ, θέλω να σε ξαναδώ μην σε χάσω, σε παρακαλώ, θα γραψω μουσική, τραγούδι, και θα στο αφιερώσω.
Εγώ αμήχανα χαμογέλασα, ενιωσα κάπως άσχημα, γιατί και ήθελα και δεν ήθελα..
-Τώρα φευγω, μου είπε, και λυπάμαι που θα τελειώσει ετσι αυτή η όμορφη συνάντηση, ετσι θα τελειωσει; με ρώτησε.
Πήγα πιο κοντά τον χαιρέτισα από το χέρι, ενώ αυτός συνέχισε ξανά να ζητά τηλ.και διαμαρτυρόταν, τι να κάνει, στο τέλος ξεκίνησε να φύγει.
-Θα σε θυμάμαι μου έλεγε, και θα θυμάμαι την σύντομη μικρή γνωριμία μας που γέμισε την ψυχή μου.
Και έφυγε...
Ειλικρινά δεν ξεχνώ που φεύγοντας τραγουδούσε το Δελφίνι δελφινακι και εκει έβαζε Νεφέλη Νεφελάκι
Ούτε το όνομά του δεν συγκράτησα, δεν τον ξαναείδα..
και όπως το είπε. Χαθήκαμε.
Κρίμα. Φταίω..
Νεφέλη. Ρήγα.
21/1/2016


Ειρηνη.!
 Νεφέλη νεφελάκι είσαι Υπέροχη!!!!! Πάρα πολύ μου άρεσε! 
Το πάω πάλι από την αρχή!!! Καλό βράδυ!!!

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Η Μεγάλη φωτιά... <Οι κασέτες και η διάσωσή τους>


Ήταν  Αύγουστος του 1988, στο νησί μου έπιασε τρομερή φωτια με αέρα πάνω απο 9 μποφόρ΄και απο την μια στιγμή στην άλλη μας περικύκλωναν φλόγες  και σαν τεράστιες   γλώσσες απειλούσαν ο,τι έβρισκαν μπροστα τους . Ο αέρας σφύριζε λες και άκουγες θηρία να ουρλιάζουν, τα τριξίματα απο το πέσιμο των δένδρων και ο, τι άλλο, έκαναν εφιαλτικές τις στιγμές, και ένας πανικός έπιασε τους κατοίκους.
Ήταν περασμένο μεσημερι, καλοκαίρι, με αφόρητη ζέστη που έκανε την κατάσταση πιο επικίνδυνη. Τα παιδιά μου βρίσκονταν στις δουλειές τους, εγώ από την βεράντα του σπιτιού έβλεπα κατάμαυρο καπνό να έρχεται να σκεπάζει τα πάντα, μετά δεν έβλεπα τίποτα, έτρεξα πήρα τηλ. τα παιδιά, ο μεγάλος δεν μπόρεσε να έρθει γιατί δεν κυκλοφορούσε τίποτα, και έμεινε στο ξενοδοχείο που εργαζόταν μαζι με άλλους συνάδελφους.
'Όσο μπορουσαμε μιλούσαμε στο τηλ. και με παρότρυνε να φύγω..
Μια φίλη ήρθε, με πήρε, να πάμε να βρούμε τον δεύτερο γιο μου, νομίζοντας πως ο δρόμος ήταν ανοιχτός.
Δυστυχώς στην διαδρομή μας πλησίαζαν φλόγες απειλητικές, δεν παίρναμε ανάσα, υπήρχε κίνδυνος με το αυτοκίνητο, μας σταμάτησε ο στρατός που ήδη βρισκόταν στο Νησί, και μας συνέστησε να τραβήξουμε προς την θάλασσα, μείναμε στην παράλια που ήταν γεμάτη κόσμο, περιμένοντας να ξημερώσει .Τηλέφωνα δεν λειτουργούσαν, κινητά δεν είχαμε ακομα..απελπισία..
Εκτός του σπιτιού την αγωνία,είχα και των παιδιών που ηταν και η μεγαλύτερη. Πως ένιωθα;; δεν θέλω να θυμάμαι..ούτε μπορώ να περιγράψω..έβλεπα από μακρυά την φωτιά και σκεφτόμουν τι απέγιναν, μήπως ηταν στο δρόμο για το σπιτι; μα πως; Έγραψαν τοτε οι εφημερίδες οι δημοσιογράφοι ήρθαν και έπαιρναν συνεντεύξεις, χάθηκαν άνθρωποι, οικογένειες, σπίτια κάηκαν,,
---------------
.Και ξημέρωσε η άλλη μέρα μετά απο μια νύχτα Αγίου Βαρθολομαίου ... Τότε, μες το θαμπό χάραμα το μαυρισμένο από καπνούς, που παραμερισαν να φανεί ουρανός κατα το μεσημερι ..νυσταγμένη και σε άθλια κατάσταση τι βλέπω ; Βλέπω τον γιο μου τον μεγάλο σε ασχημη κατάσταση εμφανισιακά..αλλά με χαρούμενο πρόσωπο να έρχεται κοντά μου λέγοντάς θριαμβευτικά
- Μάννα μου κατάφερα και τις έσωσα παρτες και προσέξετες, λέγοντας αυτα μου εδωσε έναν σάκο βαρύ και ασήκωτο .
-Τι εχει άμεσα, τον ρώτησα, το σπιτι μας τι κάνει;
-Το σπίτι την γλίτωσε, μικροπράγματα, ήρθαν πολλές πυροσβεστικές.. εγινε χαμός ..αφού ειπαμε διάφορα για την φωτιά,έφυγε καταχαρούμενος. Ανοίγω με προσοχη τον σάκο,και τι να δω;; γεμάτος κασέτες και διάφορα άλλα μουσικά ..πάλεψε να σώσει τις κασέτες του, δεν ήθελε να χάσει τα τραγούδια της εποχής εκείνης με τον black καλα το εγραψα;και τις επιτυχίες του. Μας λύπησε ο χαμός του..και ειναι η αιτία που θυμήθηκα την περιπέτεια. Ακομα τον Αλ μπανο Ρομινα ,στο φελιτσιτα.. και άλλες ξένες επιτυχίες...οπως των αγαπημένων σκαθαριών .!!Προσπαθούσε να γράφει απο εκπομπές, και πότε ποτε να αγοράζει..Αργότερα μου εξήγησε οτι όλες αυτές τις ώρες και ενω η φωτια απλωνόταν δεν άντεχε να σκέφτεται πως εκτός απο το σπίτι θα έχανε και τις κασέτες του, που ήταν αμέτρητες.!!
Το χατζιλικι του εκεί πήγαινε.Την άλλη μέρα ήρθε και ο δεύτερος γιός μου, επιτέλους, φθάνοντας στο σπίτι τον βρήκα εκεί..Πόση χαρά μετα απο την ολονύχτια αγωνία μου. Χάρηκε που εμαθε πως σωθήκαν οι κασέτες και κάθε απόγευμα γύρω στις 6 έκαναν κάτι σαν δικό τους πρόγραμμα.!
Όμορφα χρόνια..δεν περιγράφονται.
Όταν ακούω τα τραγούδια του αποθανόντος τραγουδιστή, και άλλων εκείνης της εποχής θυμάμαι στιγμές απο την ζωή μου τότε.. !!!!
Πως να μην θυμάμαι την περιπέτεια αυτή;
Ο πατέρας του να του φωνάζει.
-Βγες εξω πλησιάζει η φωτια και δεν θα μπορέσεις να βγεις, τίποτα, οι κουρτίνες έπιαναν φωτια και .....μάζευε κασέτες.
Αυτό δεν ξεχνιέται..
1/2/2016
Νεφέλη Ρήγα.!