/// Ουλές..///

Πολλές,
και χρόνων οι πληγές

που κάνουν κρούστα

πάνω πάνω,

και ενώ γεμίζουν οι ουλές,

περνούν οι μέρες, οι στιγμές,

φεύγει η ζωή,

και τα καλλίτερα... τα χάνω.

Νεφέλη
20/1/2015

<Απο..Νεφέλειες σκέψεις>

Δεκεμβριος < ο πιο ζεστός μηνας του χρόνου!!>

Νefeli Riga
Δεκέμβριος.!
Ο Δεκέμβριος είναι ο πιο ζεστός μήνας του χρόνου.!!
Ναι, και εξηγώ.
Κάθε μέρα και από μια γιορτή.
Κάθε μέρα όλο και κάποιο σπίτι θα γιορτάζει, τα χρόνια πολλά λέγονται μέρα παρά μέρα.
Οι γιορτές διαδέχονται η μια την άλλη.,και η κουζίνα, το αγαπημένο μέρος που η κίνηση εκεί είναι αέναη, δέχεται τις περισσότερες επισκέψεις, εκεί γίνονται τα περισσότερα, κουλούρια, αλευρώματα ταψιά στο φούρνο, επισκέψεις, εγκάρδιες ευχές, στολίσματα, και το κερασάκι στην τούρτα είναι η μεγάλη γιορτή όλων μας.
Τα Χριστούγεννα.! Η Γέννηση του Κυρίου μας.!
Τα σπίτια, οι δρόμοι, στενά, πλατείες, μαγαζιά, όλα, μα όλα στολισμένα και φωτισμένα.
Η ατμόσφαιρα γίνεται μαγική, χαίρεσαι να περπατάς χαζεύοντας τα μαγαζιά που με πολλή χάρη στολισμένα περιμένουν τον θαυμασμό μας, και την...επίσκεψή μας.
Στο σπίτι μια άλλη ατμόσφαιρά ακόμα πιο ζεστή, το τζάκι αναμμένο χαρίζει γύρω του θαλπωρή, στο σαλόνι δεσπόζει το στολισμένο δένδρο με τα μπαλόνια, τις χρωματιστές γιρλάντες, τα δώρα που είναι από κάτω και περιμένουν τα παιδιά ανυπόμονα να νιώσουν αυτή την χαρά, μα και οι μεγάλοι δεν πάνε πίσω, θα φτερουγίσει μέσα τους η παιδικότητα ψάχνοντας στο δένδρο για το δώρο τους.
Η κουζίνα συνεχίζει να ευωδιάζει.
Όλες τις μέρες όλο και κάτι ψήνεται και όσο ζυγώνει η γέννηση Του Θεανθρώπου εντείνονται οι προετοιμασίες για τα Αγια Γενέθλιά Του.!
Τα παιδιά τριγυρίζουν το τραπέζι και όλο τσαλαβουτούν σε κάποια ζύμη τα δακτυλάκια τους, η μπερδεύονται στα πόδια της μητέρας που συχνά κοιτάζει τον φούρνο προσπαθώντας να εξασφαλίσουν ένα μισόγινωμένο κουλουράκι.< το δοκιμασμα.> Κάπως έτσι περνά ο Δεκέμβριος, που εκτός την ζεστασιά του αναμμένου τζακιού είναι και η Ανθρώπινη αγάπη που διαχέεται στην ατμόσφαιρα, είναι η αύρα που εκπέμπει ο καθένας μας, γιατι είναι οι μέρες που το καλούν.
Μέσα στην παγωνιά του χειμώνα ποιος άλλος μήνας μας δίνει τόση αγάπη, ζεστασιά ψυχής και θύμησες ?
Άλλους χαροποιεί και άλλους μας κάνουν να δακρύζουμε...
Είναι ..
Μήνας που μας φέρνει πολύ πιο κοντά.
Ένας μήνας αναμνήσεων....
Μήνας Αγάπης ,γιατί γεννήθηκε ο Άνθρωπος που την δίδαξε.
Είναι ο πιο ζεστός μήνας της ψυχής μας.!!
Νεφέλη
12/12/2014
Nefeli Riga

Θολό τοπίο...

Τώρα σαν τι να μου φταιξε
πρωί πρωί να κλάψω ,
οι μνήμες να με ζωσουνε.
να μην μπορώ ν άδράξω
τις μέρες που αμίληκτα
και με βιασύνη τρέχουν
και πάνω μου βαραίνουνε,
κι΄ώμοι δεν αντέχουν..?

Το ξάγναντο που αγάπησα
αργεί να ρθει ακόμα
με ξέχασε η θόλωσε
και μένω μες την προσμονή
και με πικρό το στόμα.

Θολό τοπίο η ζωή
και μην μου πείτε όχι
να ψάχνεις χρόνια την χαρά
στα κύματα με αποχή.

Αυτό θα πει πόσο ακριβή
είναι η ζωή σε Ανθρώπους
που αναζητούν λίγη χαρά
στης ξενιτιάς τους τόπους.

Σπρώχνω τις μνήμες,. μα άδικα,
αυτές εκεί επιμένουν.
ξάγναντο να ονειρεύονται
και να το περιμένουν...
11/12/2014
ΝεφΕλλη

Κάπου στα μισά...

  ///Έτρεχα, έτρεχα να φτάσω, να φτάσω τ΄ονειρό μου, μα δεν το΄άγγιξα ούτε μια φορά, και ο δρόμος μου κοντεύει να τελειώσει.. Κάπου στα μισά , συνάντησα την Ελπίδα, έτρεχε και αυτή. Αργότερα είπαν, πως την είδαν μαζί με τ΄όνειρο να φεύγουν…..μακρυά.///
 Καλό Απόγευμα. ΝεφΕλλη

ΓΥΜΝΙΑ...

Γύμνια...

Με ποια ρούχα να σε ντύσω,
με σκοτάδι η με φως?
έχουν και τα δυο από σένα
και αναρωτιέμαι πως..?

Πως συμβαίνει να αστράφτεις
απ΄την μια σου μεριά
και γυρνώντας απ΄την άλλη
να τα διώχνεις τα φιλιά..

Και ρωτώ.

Πως να σε ντύσω
να μην ζεις μέσα σε πλάνη
γιατί έτσι όπως γνωρίζεις
ούτε αγάπη, ούτε και φιλία πιάνει..

30/7/2014
ΝεφΕλλη Ρήγα.!!

Η ΥΠΟΜΟΝΗ ..!

Nefeli Riga

7 Νοεμβρίου στις 8:55 μ.μ. · Athens 

Τι σκέφτομαι,?
Μα..την Υπομονή σκέφτομαι
Και σκέφτομαι γράφοντας με απλά λόγια όπως πάντα.
Έτσι όπως έχουν έρθει οι καταστάσεις για όλους μας, αναρωτιέμαι.
Πόση δύναμη μπορεί να έχει ο Άνθρωπος, πόση υπομονή πια...
Άσε που συμβαίνουν και κάποια πράγματα που μας ξεπερνούν...και όλο, υπομονή υπομονή ελπίζοντας... ειναι πολλές οι φορές που κάποιος < από εμάς>παρεξηγείται γιατί αποφεύγει λεει να εμπλακεί σε συζητήσεις και διαλεύκανση αυτών..΄ οχι, οχι, δεν αποφεύγει τα δύσκολα, οχι,,κάνει τον δικό του ψυχοφθόρο πόλεμο, οταν όμως αντιλαμβάνεται πως oi απέναντί του αυτόν έχουν σκοπό.., <την εμπλοκή άνευ ουσίας αλλά ετσι για να λεμε...>ποίος ο δικός του σκοπός, άνευ σκοπού να επιμένει..(φωνή βοώντος?)
Υπομονή...λοιπόν.? και έως πότε?
Χωρίς αμφιβολία είνα ενα συναίσθημα που λίγο πολύ υπάρχει μέσα μας, μας στηρίζει στις δύσκολες στιγμές, ισορροπεί τα συναισθήματα που περισσότερο κυριαρχούν στην ζωή μας.
Πόνος , λύπη, απογοήτευση θυμός... κυρίως τότε είναι που την χρειαζόμαστε..
Η Υπομονή, μας βοηθάει να σκεφτόμαστε σωστά, να βάζουμε σε τάξη τις σκέψεις μας, να αντιμετωπίζουμε τα δύσκολα,και να να προχωρούμε. '
Είναι προσόν να χει κάποιος υπομονή.
Μα οι αντιξοότητες πολλές, και την χρειαζόμαστε τόσο που κατασπαταλάται, και έρχεται καιρός που νιώθουμε να λιγοστεύουν και τα τελευταία της αποθέματα, και δεν υπάρχει κάπου αλλού να την ψάξουμε, εκτός από μέσα μας, από εκεί την αντλούμε, ..αλίμονο να νιώσουμε ότι μας τελειώνει, χ α ν ο μ α σ τ ε  και  τότε, μας χτυπά την πόρτα η απογοήτευση.
Και ειναι γνωστό πως η υπομονή δεν έχει φίλοι μου το προνόμιο της......Ελπίδας.!!!!<να πεθαίνει τελευταια.>

Νεφέλη Ρήγα.!!
2/11/2014
(///από Νεφέλειες Σκέψεις..///)

Η Δύναμή σου.!!

Η Δύναμή σου.!!

Μα δεν σε ξέχασα ποτέ

κάθε μου κύτταρο από σένα

είναι γεμάτο

Αγιασμένη αμαρτία μου εσύ,

όλη  του σύμπαντος

την δύναμη μου στέλνεις...

...και εγώ γράφω.

Νεφέλη

27 /11/2014

Μου λείπουν...

Μου Λείπουν...

Ο Αίνος μου λείπει .!
Μου λείπει το βουνό μου,
ένα μου βλέμμα έριχνα
κι΄έπαιρνε τον καημό μου,
ανάλαφρη γινόμουνα
-με νόμιζα, πιο νια-
μακριά σου δεν θα αντέξω
και γι' άλλη μια χρονιά.

Μου λείπει το νησί μου
του Ιονίου σμαράγδι
μου λείπουν τα τραγούδια
που λεγα κάθε βράδυ.

Μου λείπουν Θάλασσά μου
οι βόλτες μου τ΄απόβραδα
που ερχόμουνα κοντά σου,
παράπονά μου σού λεγα
και μάζευες τα λόγια μου
στην γαλανή ποδιά σου.

Μα η παρέα πιο γλυκιά
ήταν με το φεγγάρι
τα κύματά σου ασήμωνε
και έπαιρνες άλλη χάρη.

Και πάνω απ όλα αυτά
που ζω μες στο Νησί μου,
λείπει περισσότερο
το σπίτι που γεννήθηκα
και όμορφη η αυλή μου.!!

21/9/2014
Νεφέλη.Ρήγα.!

Το Σπίτι της Καρδιάς μου .!!

Το Σπίτι της Καρδιάς μου .!!

Πόσος σκληρός είναι ο σεισμός
εμείς, όσοι τον ζήσαμε το ξέρουμε,
έρχεται απρόσμενα κι ο,τι αγαπάς
το ξεριζώνει, και ανήμποροι
κοιτάμε και υποφέρουμε.

Τα παιδικά μου χρόνια στέγασε
ενα σπιτάκι στα Δαμουλιανάτα,
μπουλντόζα τώρα το μαζεύει ανάκατα
με χώματα, αναμνήσεις, νιάτα.

Τα καλοκαίρια μου περνούσα εκει,
κι ήταν το σπίτι της καρδιάς μου,
όταν μεγάλωσα και μάνα έγινα
μαζί επήγαινα με τα παιδιά μου.

Επήραν γεύσεις και αναμνήσεις
από το σπίτι και το το χωριό μου,
μα ανερώτητα ήρθε εγκέλαδος
σάρωσε μνήμες και οτι δικό μου

Πως θα κοιτάξω εκείνο το μέρος
την κάθε του γωνιά ?
που αλάνα θα μοιάζει, χώμα γεμάτη
και μοναξιά...
Νεφέλη
29/9/2014

Το 1953 Ο εγκέλαδο πήρε το σπίτι μου...περιοχή -Αργοστολίου-
Το 2014 ενα πατρικό στο Ληξούρι < εξοχικό> μαθαίνω πως μετά τον εγκέλαδο παίρνει τα ερείπιά του η μπουλντόζα.....
Και το δικό δικό δικό μου ....το έχασα το 1989....νιώθετε πως νιώθω?
Καλή σας μέρα.

Κάπου Θα Υπάρχεις...

Κάπου Θα Υπάρχεις...

Στις απέραντες του σύμπαντος
τις διαστάσεις.

Εκεί σε ψάχνω.

Στις ομίχλες,πίσω από σύννεφα,
φαράγκια, και ατραπούς.

Σε κύκλους, που καταλήγουν
στο ίδιο σημείο.

Στην απεραντοσύνη που ολους
μας φιλοξενεί
Δεν αποτελείς εξαίρεση.

Κάπου θα υπάρχεις..

Στις εκβολές παραλλήλων δρόμων...
Και εκεί σε ψάχνω.

Αισθάνομαι οτι με αναζητάς.

Δύσκολο να βρεθούν κοντά
δύο αδελφές ψυχές..

20/11/2014
//Νεφέλη.//

Αυρο-Ενωση..

Nefeli Riga

10 Νοεμβρίου στις 6:05 μ.μ. · Athens · 

Αυρο-Ενωση..

Σύμπαν
Ρίξε ασημόσκονη στην Γη
τα αχνάρια του να βρω..

Στους μακρινοφωτεινοσκότινους
διαδρόμους σου
όσο και να περπάτησα δεν είδα,
δεν αντάμωσα,
στην πάχνη του ν΄αρράξω.

Πόσο ακόμα να ψάχνω?
Άυλος έγινε..
κανε και μένα,
Έτσι,
για να ενωθούν οι...Αύρες μας.!
///Νεφέλη///
10/11/2014

Στον Αγαπημένο μας Καραγκιόζη.

Στον Αγαπημένο μας Καραγκιόζη.

Ετσι και μεις ονειρευόμαστε, σαν τον Καραγκιόζη, μα οχι την Βεζιροπούλα, αλλά να κροταλισει -κατι- στην μικρή μας την τσεπούλα..

<Εχεις Πλούτο στην ψυχή σου,
μα φτώχή,, φτωχή η κατάστασή σου...>
====
Μέρα νύχτα ονειρεύεσαι την κόρη του βεζίρη
Μα πότε πια θα καταλάβεις
πως εκείνη δεν κοιτάζει
έναν τέτοιο κακομοίρη?

Ερωτεύτηκες παναθεμασε
με την φτώχια που σε δέρνει,
μην το μάθει η Αγλαΐα
γιατί διάολος σε παίρνει.

Η Καρδιά σου είναι μεγάλη
μα η φτώχεια την τσακίζει
έχεις κι ενα κολλητήρι
που ολη μέρα τσιτσιρίζει.

Και το βάζεις μες τα κόλπα,
τέχνη του νάν η ψευτιά,
κι όμως κι όμως καραγκιόζη
κάνουν πιο πολύ από σένα
οι βεζίρηδες κλεψιά.

Μπαινοβγαίνεις στο παλάτι
και τους παίζεις κομπολόι..
Τους διδάσκεις μέρα νύχτα
αυτούς, κι όλο τους το σοϊ

Μα χαμπάρι πουυυυ να πάρουν
μες την βολα τους χωμένοι
να μαντέψουν την ψυχή σου
που είναι πιο καλλιεργημένη...

Η  Ζωή σου  θα κυλάει   
με αγάδες και πασάδες 
και οι τσέπες θα γεμιζουν  
ολο ταλαρα παράδες

 Ετσι εσυ θα λύνεις παντα
παλατιού προβλήματα
γιατι σαν αφέντες που ναι,
παραμένουν βλήματα..

20/3/2013
ΝεφΕλλη Ρήγα... (άλλα στίχοι)

,,,,,,,,,,

Στο...βιογραφικό των..εμπειριών μου έγραψα άκόμα μία..
Θα επιθυμούσα πια, να μην υπάρξει άλλη..
Με το πέρασμα των χρόνων τα νιατα φευγουν, 
τα λαθη λιγοστεύουν, ε..δεν χρειάζονται, μας κουράζουν.
Γνώμη μου.

Το Κάπνισμα...

Το Κάπνισμα...

Αφιερωμένο στην ημέρα,(κατα του καπνίσματος) και σε φίλες και φίλους καπνιστές.

Πόσο μισούσα τους ανθρώπους
οτα ν μου έλεγαν να κόψω το τσιγάρο,
κί ένιωθα μέσα μου θυμό, να τρέξω
στο περίπτερο, κι άλλο κουτί να πάρω.(Πακέτο αλλά δεν μου έβγαινε)

Δεν είχα την δύναμη
να το αποφασίσω
κι΄ήρθε μια εποχή
που κόντεψα να σβήσω,

Ανέβηκα εκεί ψηλά
πήγα στον την Άγιο Πέτρο
την πόρτα του δεν μου άνοιξε
και με έστειλε...Πακέτο..

Από τότε Φίλοι μου
μ΄αφησε το τσιγάρο
φαίνεται εφοβήθηκε
που είδε κοντά μου Χάρο.

Έγραψα μια αλήθεια μου
γιαυτό φίλε βιάσου
δεν θα σου δώσω συμβουλές
-γιατί αν δεν το θες πολύ-
ξέρω πως δεν θα πιάσουν
Νεφέλη
31/5/1014]

Το Σπίτι της Φθοράς..

Η στιχοφίλη Iokasth (ΝεφΕλλη) το 2010, αφού της το ζήτησα, ευγενικά μου παραχώρησε την 2η και 4η στροφή, πράξη που χαρακτηρίζει το «Σπίτι της φθοράς» σαν συν δημιουργία. Την ευχαριστώ πολύ ! Χρηστος  Πενταδήμος.

Το σπίτι της φθοράς.

Σ΄ αυτό το σπίτι δεν γεννήθηκε ζωή
δεν στέργεψε μωρού να κλάψει στόμα
ούτε χαρά πανηγυριού κι οχλοβοή…
...ποτέ δεν έλαμψε της άνοιξης το χρώμα.

Θλίψη πολύ και αδιάλυτα σκοτάδια
σ' αυτό το σπίτι που δεν γνώρισε ζωή
με μια αυλή που από παιχνίδια ήταν άδεια..
δίχως ανθρώπινη μορφή, δίχως πνοή...

Παντού απλώνονταν της θλίψης η οσμή,
μόνιμα λες ότι οι ένοικοι πενθούσαν,
μόνο μαυρίλα και σκοτάδι να κοσμεί
γκρίζα λουλούδια του ποτέ τους δεν ανθούσαν.

Σ΄ αυτό το σπίτι δεν υπήρχε προσμονή
βαριά ατμόσφαιρα με δίχως αναμνήσεις
άδεια δωμάτια, παράθυρα κλειστά…
Πόσο λοιπόν να θέλεις πίσω να γυρίσεις ;

Αυτό το σπίτι το πρυτάνευε η οργή,
λάμιες που σμίξαν με στοιχειά το διαφεντεύαν
και τ’ οδηγούσαν σε μια νέκρωση αργή,
γιατί ποτέ τους στην ελπίδα δεν πιστεύαν.

Εκεί, λοιπόν, όποιος τολμούσε ν’ αμυνθεί
κάποιος το πέπλο της σαπίλας να πετάξει
έβρισκε όλα να ‘χουν τόσο μολυνθεί
πού 'μοιαζε αδύνατο να γίνονταν στην πράξη.

Σ΄ αυτό το σπίτι δεν υπήρχε προσμονή
παρά της λύτρωσης, του θάνατου η μέρα
να σε ρουφά σταλιά – σταλιά σαν εμμονή,
-μόνη μνηστή που δεν επέστρεψε τη βέρα-…
-.-
(2007 - 2010)

Μετα από χρόνια
====

Συχνά το διαβάζω.
και η σκέψη μου λέει
να γυρίσω σ΄εκεινο που
η φθορά το χει βάψει 

και το χει σκεπάσει
με ερημιάς κρινολίνο..

Γύρισα.

Και μέσα οι αράχνες
συχνά κάνουν πάρτι
στη άκρη πιο πέρα
ξεχασμένο το αδράχτι
οι σκάλες του τρίζουν
οι πόρτες μαγκώσαν.
αυλή του όλο γλίτσα
και τόσα.. και τόσα ....

Ο Κήπος? δεν φαίνεται,
όλο Βάτους και αγκάθια
και η ψυχή μου γεμίζει
του καημού κατακάθια..

Τι Πίκρα που νιώθω...
και φεύγοντας κλείνω
το στενό κατεβαίνω
και Υπόσχεση δίνω.....
ΝεφΕλλη

22/5/2014